| Opas's profileโอภาส มีของมาให้อ่าน ใ...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
|
January 02 อาลัยด้วยความรักแด่อาจารย์ที่แสนดีคนหนึ่งขอกล่าวถึงคุณครูท่านหนึ่งที่เราทุกคน เด็กที่เรียนม.ปลาย หลายห้องต้องรู้จักกันดี
และผมขอกล่าวถึงท่านด้วยความเคารพรักและคงจะคิดถึงท่านตลอดที่ยังมีชีวิตอยู่
ไม่ใช่ข้อความที่จะกล่าวว่าร้าย ให้ท่านได้มีความรู้สึกเสียใจอย่างเลวร้าย ใดๆๆๆเลย
จาว่าไปแล้วผมเองได้เรียนศรียานสรณ์เพียง 3 ปี เองแต่ผมเองก้อสนิทกะอาจารย์มากมายทั่วไป
ดังนั้น การจากไปของอาจารย์ที่ผมรักและเคารพแต่ละคนนั้นมันยากที่จะนำออกมาบรรยายให้ทราบกับ โดยทั่ว ดังนันผม ขอสรุปสั้นๆๆดีกว่านะครับ
อ.สุวิมล สุวรรณไกรษร เป็นอาจารย์หมดคณิตศาสตร์คนหนึ่งที่สอนผมจากการเรียน 3 ปีที่โรงเรียนศรียานุสรณ์ โดย3 ปี นั้น ผมเรียนกะอ.สุวิมล และอ.อรพิท์ อ.สุวิมลเป็นคนน่ารัก อัทธยาศัยดี ใจดี ไม่เคย ด่าว่าเด็กและ ท่านได้แต่เหน็บแนม กระทบ กระเทียบ ให้เราได้สำนึก อย่าแสบๆๆ คันๆๆ ถึงกระนั้นท่านก้อรักลูกศิษย์ทุกคน ไม่เลือกว่าเก่งหรือไม่ก่ง แล่ท่านยังปฎิบัติหน้าที่แม่ของท่านอย่าเต็มกำลังความสามารถ ก่อนท่านจากไป ไม่รู้ว่าท่านยังห่วงลูกสาวท่านมากน้อยเพียงใด ผมเองได้รับสิ่งต่างๆๆๆๆ มากมาย เหมือนท่านเห็นผมเปงลูกอีกคน ผมรักท่านครับ
จากศิษย์ศรียา รุ่น 81 ม.6/3 ปี2544 ปีจบครับ เรียนก๊ะอ.สุวิมลตอน ม.5/3 ครับ รัก อ.สุวิมล ไปสบายอยางมะต้องมีห่วงแล้วนะครับ
November 29 แล้วคุณจะรัก.........ของเรา ( ภาค 2 )มีอยู่ครั้งหนึ่งทรงเสด็จไปพระราชทานปริญญาบัตรให้กับนักศึกษาของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในระหว่างที่ทรงเปลี่ยนในครุย ทรงโปรดสูบมวนพระโอสถ
แต่ว่าทรงหาที่จุดไม่ได้ทางอธิการบดีซึ่งเฝ้าอยู่ก็จุดไฟให้พร้อมทูลว่า "ถวายพระเพลิงพระเจ้าข้า" ในหลวงทรงชะงัก ก่อนจะแย้มสรวลน้อยๆ กับอธิการบดีว่า "เรายังไม่ตายถวายพระเพลิงไม่ได้หรอก" เคยมีเรื่องเล่าให้ฟังว่า ในหลวงเสด็จไปในถิ่นทุรกันดารเเพื่อเยี่ยมเยียนราษฎร มีอยู่ครั้งหนึ่งพระองค์ท่านทรงแจกพระเครื่องให้กับราษฎรจนหมดแล้ว แต่ราษฎรผู้หนึ่งกราบบังคมทูลขอรับพระราชทานพระเครื่องว่า "ขอเดชะ ขอพระหนึ่งองค์" ในหลวงทรงตรัสว่า "ขอเดชะ พระหมดแล้ว" วันหนึ่งพระองค์ท่านเสด็จเยี่ยมเยียนพสกนิกรของท่านตามปกติที่ต่างจังหวัด ก็มีชาวบ้านมาต้อนรับในหลวงมากมาย พระองค์ท่านเสด็จพระราชดำเนินมาตามลาดพระบาท ที่แถวหน้าก็มีหญิงชราแก่คนหนึ่งได้ก้มลงกราบแทบพระบาท แล้วก็เอามือของแกมาจับ พระหัตถ์ของในหลวง แล้วก็พูดว่ายายดีใจเหลือเกินที่ได้เจอในหลวง แล้วก็พูดว่ายายอย่างโน้น ยายอย่างนี้ อีกตั้งมากมายแต่ในหลวงก็ทรงเฉยๆ มิได้ตรัสรับสั่งตอบว่ากระไร แต่พวกข้าราชบริภารก็มองหน้ากันใหญ่ กลัวว่าพระองค์จะทรงพอพระราชหฤหัย หรือไม่ แต่พอพวกเราได้ยินพระองค์รับสั่งตอบว่ากับหญิงชราคนนั้น ทำให้เราถึงกับกลั้นหัวเราะไว้ไม่ไหวเพราะพระองค์ทรงตรัสว่า "เรียกว่ายายได้อย่างไร อายุอ่อนกว่าแม่ฉันตั้งเยอะ ต้องเรียกน้าซิถึงจะถูก" ครั้งหนึ่งหลายๆ ปีมาแล้ว พระเจ้าอยู่หัวทรงประชวรนิดหน่อยเกี่ยวกับพระฉวีมีพระอาการคัน มีหมอโรคผิวหนังคณะหนึ่งไปเข้าเฝ้าฯ เพื่อถวายการรักษา คุณหมอเป็นผู้เชี่ยวชาญทางโรคผิวหนังแต่ไม่ได้เชี่ยวชาญทางราชาศัพท์ ก็กราบบังคมทูลว่า "เอ้อ - ทรง... อ้า-ทรงพระคันมานานแล้วหรือยังพะยะค่ะ" พระเจ้าอยู่หัวก็ทรงพระสรวล ตรัสว่า "ฉันไม่ใช่ผู้หญิงนี่จะท้องได้ยังไง" แล้วคงจะทรงพระกรุณาว่าหมอคงจะไม่รู้ราชาศัพท์ทางด้านอวัยวะร่างกายจริงๆ ก็พระราชทานพระบรมราชานุญาตว่า เอ้าพูดภาษาอังกฤษกันเถอะ เป็นอันว่าก็กราบบังคมทูลซักพระอาการกันเป็นภาษาอังกฤษไป เช้าวันหนึ่ง เวลาประมาณ 7 โมงเช้า นางสนองพระโอษฐ์ ของฟ้าหญิงองค์เล็ก ได้รับโทรศัพท์เป็นเสียงผู้ชาย ขอพูดสายกับฟ้าหญิงทางนางสนองพระโอษฐ์ก็สอบถามว่าใครจะพูดสายด้วย ก้อมีเสียงตอบกลับมาว่า คนที่แบงค์ นางสนองพระโอฐก้อ งง งง ว่าคนที่แบงค์ทำไมโทรมาแต่เช้า แบงค์ก้อยังไม่เปิดนี่หว่าแต่ พอฟ้าหญิงรับโทรศัพท์แล้วถึงได้รู้ว่า คนที่แบงค์น่ะ ก็ที่แบงค์จริงๆนะ ไม่เชื่อเปิด กระเป๋าตังค์ แล้วหยิบแบงค์มาดูสิ ... ขนลุกเลย เรื่องนี้รุ่นพี่ที่จุฬาฯเล่าให้ฟังว่า มีอยู่ปีนึงที่ในหลวงทรงเสด็จพระราชทานปริญญาบัตร อธิการบดีอ่านรายชื่อบัณฑิตแล้วบังเอิญว่ามีเหตุขัดข้องบางประการ ทำให้อ่านขาดตอน ก็ต้องรีบหาว่าอ่านรายชื่อไปถึงไหนแล้ว ปรากฏว่าในหลวงท่านทรงจำได้ ท่านเลยตรัสกับอธิการไปว่า "เมื่อกี้นี้ (ชื่อ....) เค้ารับไปแล้ว" และมีอีกปีนึงขณะที่พระราชทานปริญญาบัตรอยู่ดีๆ ไฟดับไปชั่วขณะ ทำให้บัณฑิตคนหนึ่งพลาดโอกาสครั้งสำคัญในการถ่ายรูป พอในหลวงทรงพระราชทานปริญญาบัตรเรียบร้อยแล้ว ก่อนที่จะให้พระบรมราโชวาท ท่านทรงให้อธิการบดีเรียกบัณฑิตคนนั้นมารับพระราชทานอีกครั้ง เพื่อจะได้มีรูปไว้เป็นที่ระลึก ตื้นตันกันถ้วนทั่วทั้งหอประชุม November 25 แล้วคุณจะรัก.........ของเราผมมีเรื่องที่จะเล่าให้ฟังอยู่เหตุการณ์หนึ่งซึ่งเป็นเรื่องจริง อีกครั้งหนึ่งที่ภาคอีสานเมื่อเสด็จขึ้นไปทรงเยี่ยมบนบ้านของราษฎรผู้หนึ่ง เมื่อครั้งท่านพระชนม์มายุ 72 พรรษา เรื่องการใช้ราชาศัพท์กับในหลวง
November 22 หลังจากไปมาแล้วไม่ได้อัพหลายวัน คิดถึงจังเลยอะ วันเสาร์ไปรับปริญญารุ่นพี่มา โห นอน 23.30 น ตื่น 03.45 น แต่ว่าก่อนนอนเนี่ยดิฮึฮึ เจอ อะรายไม่รู้ มาเคาะประตู กัวกัวกัว มากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ แต่ก้อทำเหมือนมะมีรายเกิดขึ้น พอถึงเวลาพี่เข้าก้อมารับไปขึ้นรถ อิอิอิ เหนื่อยโคด อะตอนอยู่ที่ธุรกิจบัณฑิตอะ ตอนเย็นอะนะว่าจะกลับ แตว่าอยู่ถึง 3โมงของวันอาทิตย์อะ กว่าจะถึง ทุ่ม นึงแนะ บะบบายก่อน เหนื่อยละ November 18 พรุ่งนี้มะอยุ่ ไปไหนลองอ่านดุวันนี้เปงวันดีวันหนึ่ง คือว่าพรุ่งนี้อะนะจะไปงานรับปริญญาของรุ่นพี่
คงต้องตื่นแต่เช้า (ประมาณตี 4 มั้ง) คงง่วงนอนแน่เลย แต่เอาเถอะจะพยายาม
พอถึงไม่รู้จะต้องทำไงต่อะดิ พี่เค้ารับประมาณ 12.00 น.แนะ แต่ต้องไปแต่เช้าง่า ตายแน่
แต่เราได้เจอเพื่อนเนี่ย ดิ เปงเรื่องที่น่ายอมรับ 555555+ คิดถึงเพื่อนอะ
อยากเจอ แต่เราก้อคิดถึงที่รักเรานะ ที่รักเราดีที่ 1 เลย เด๋วมาเล่าให้ฟังต่อ พร่งนี้นะ November 17 เวงกำ เหลือเกินนานแล้วนะ ที่ไม่ได้คิดแบบนี้
เมื่อวานวันลอยกระทงมีแต่คนถามว่า น้องคนนั้นไปไหนอะ
เฮ้อ เค้าออกมาได้ก้อดีอะดิ เวงกำ เหลือเกิน
ถ้าออกมาได้ เราคงหัวแบะปแล้วอะ
พอไปวัดจันทนาราม ก้อ ดีขึ้นหน่อย
ได้เหงสาวๆๆๆๆๆ สวยๆๆๆๆ แต่เวงกำ เหลือเกิน
ไอ้น้อง 2 ตัวเลวนั้นกลับง่วงนอน อดดูเลย 23.30 น.
ก้อต้องกลับมานอน เวงกำ เหลือเกิน
และก่อนจะกลับ เหงคนเค้ามาลอยกระทงเป็นคู่ๆๆๆๆๆๆ
โคดอิจฉาเลยอะ อือๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ คิดถึงที่รักเราจัง November 16 เบื้องหลังชีวิตนี้น่าเบื่อยิ่งนัก การที่เราได้เป็นเบื้องหลีง คนที่เข้ามาอ่าน จำไว้นะ ว่าไม่ควรหวังอะไร ลมๆๆแล้งๆๆ มันน่ารำคาญใจ เมื่อทุกอย่างไม่เป็นดังที่คาดไว้ ยังไงก้อแล้วแต่พี่เป้นาคนหนึ่งละที่อยากบอกกับคนที่เป็นเบื้องหลังว่าทำเท่าที่ทำได้ โดยทำเต็มความสามารถ โดยไม่ต้องไปคำนึงถึงว่าคราย จะมาชม ชอบ ด่า ติ เราทำดีที่สุดที่เราทำได้น้องเอย รักและเป็นห่วงน้องของพี่ทุกคน อย่าทำให้พี่ต้องเบื่อและช้ำใจกว่านี้เลยนะน้อง
|
|
|||||
|
|
